سخنی از نهج البلاغه

امیرمؤمنان علی(ع) در نامه خود به عثمان بن حنیف,

فرماندار خویش دربصره, این قانون را گوشزد می كند

كه در ناز و نعمت زیستن و از سختی ها دوری گزیدن,

موجب ضعف و ناتوانی می شود و برعكس, زندگی كردن

در شرایط دشوار و ناهموار, آدمی را نیرومند و چابك و

جوهر هستی او را آب دیده و توانا می كند. آن گاه می فرماید:

درختان بیابانی كه از مراقبت و رسیدگی مرتب باغبان محروم اند,

چوب محكم تر و دوام بیشتری دارند,برعكس, درختان باغستان ها

كه دائماً مراقبت شده اند پوست های نازك تر دارند و بی دوام ترند.

خداوند برای تربیت و پرورش جان انسان ها دو برنامه تشریعی و

تكوینی دارد و در هر برنامه, شداید و سختی ها را گنجانده است.

در برنامه تشریعی,عبادات را فرض كرده و در برنامه تكوینی, مصایب

را بر سر راه بشر قرار داده است. گرسنگی, ترس, تلفات مالی و

جانی,شدایدی است كه در تكوین پدید آورده شده تا موجب تكمیل

نفوس و پرورش استعدادهای عالی انسانی شود. سختی و

گرفتاری, هم تربیت كننده فرد و هم بیداركننده ملت ها است.

ناز پرورده تنعم نبرد راه بدوست عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

جام حکمت ...